
Tilliften vormen een bewezen effectieve manier om de fysieke belasting in de zorg terug te dringen. Dat is relevant omdat rugklachten veel voorkomen bij zorgverleners. Toch kleven er enkele grote nadelen aan deze hulpmiddelen. Het rijden en manoeuvreren met over de vloer verrijdbare tilliften is tijdrovend, zwaar en belastend, vooral in kleine ruimtes zoals toiletten en slaapkamers. Het leidt tot nek-schouderproblemen en de hulpmiddelen waren juist bedoeld om klachten te voorkòmen.
Een prima oplossing is dan om met plafondtilsystemen te werken. Plafondtilliften of plafondtilsystemen zijn tilliften waarbij de cliënt en de sling (de band om de cliënt heen) aan een cassette aan het plafond hangen. De cassette bevat een elektromotor die in staat is om de cliënt omhoog en omlaag te bewegen. De cassette zelf beweegt langs een rail die zowel over een vast traject (monorail) als over een volledig vrij traject (met een traverse systeem) kan bewegen. De bewegingsvrijheid blijft vanzelfsprekend wel altijd beperkt tot het gebied waar de rails hangen.
Plafondtilsystemen worden in ons land nog maar mondjesmaat gebruikt: tussen de 1 – max. 5% van het aantal transfers wordt met plafondsystemen uitgevoerd. Een belangrijke reden voor instellingen in ons land om nog niet te kiezen voor plafondsystemen is het al aanwezige forse wagenpark van over de vloer verrijdbare tilliften en de onbekendheid met de voor- en nadelen en de kosteneffectiviteit van plafondtilsystemen.